Select another language

Namibie 2005

Windhoek - Eindelijk aangekomen

We zijn eindelijk gearriveerd. Het was een lange dag (25 uur onderweg geweest). We waren net op weg naar een restaurantje toen we een pc tegen kwamen. Kunnen we even gauw laten weten, dat alles goed is. Windhoek is erg winderig (vandaar waarschijnlijk de naam). Verder ziet het er allemaal heel netjes en modern uit. Morgen krijgen we onze auto en dan gaat onze reis echt van start. Onderweg vanaf het vliegveld viel ons 1 ding wel op, het is hier erg rustig. Hele lange wegen met niets. Heel bijzonder.

Windhoek

Eindelijk hebben we een internetcafé gevonden. De wereld is hier echt heel verlaten. We hebben een klein dagboekje bijgehouden en zullen proberen alles over te typen.

Onze heenreis was lang maar voorspoedig (2 vluchten, 3x overtappen). Onze lange vlucht vertrok om 23:00 uur vanaf Frankfurt. Kort na het opstijgen zijn we beide ingedommeld en op wat korte onderbrekingen voor het eten na hebben we tot ongeveer 06:00 uur geslapen. Toen we om 06:00 uur onze ogen open deden vlogen we net boven de evenaar en kwam boven de wolken de zon op (er zijn slechtere manieren om wakker te worden).De landing van onze laatste vlucht in Windhoek was nogal turbulent. Door de thermiek in deze regio en de erg harde wind bleef het toestel tot een meter boven de grond heel erg wiebelen en slingeren. Uiteindelijk heeft de piloot hem toch nog rustig aan de grond gezet. Het vliegveld van Windhoek is heel erg klein. Vanuit het toestel loop je zo 100m verderop de aankomsthal in. Het eerste wat opvalt is, dat alles heel schoon en netjes is. Het is er vooral heel erg rustig. Geen hordes mensen, weinig lawaai en alles is heel relaxed. We zagen direct de chauffeur van het verhuurbedrijf die ons naar onze slaapplaats zou brengen. Vanuit de lucht viel het al op, dat het land heel verlaten is.

Normaal zie je vanuit de lucht altijd bebouwing, akkers, wegen etc, maar vanaf de Zuid-Afrikaanse grens zie je boven Namibië helemaal niets. Alleen ongerepte natuur. Eenmaal in de auto bleek dit niet anders. Tijdens de 40 minuten vanaf het vliegveld zijn we misschien slechts 10 huizen tegengekomen, verder niets. We hebben daarentegen al wel een hele groep apen langs de weg gezien. Vanavond na het eten zijn we lopende naar de hoofdweg gegaan om een taxi te zoeken. Dat is hier veilig. Ondanks, dat de meeste mensen donker zijn, val je als blanke niet echt op. Ze kijken niet echt naar je en dat is een groot verschil met Zuid-Afrika. Toch is inbraak hier een groot probleem. Alle huizen zijn dan ook voorzien van een muur met schrikdraad erboven. Bij het onze zitten zelfs tralies voor alle ramen en deuren en loopt er na het donker een mannetje om het huis met een wapen om zijn schouder. In onze ogen een beetje overdreven, maar goed het zal hier wel nodig zijn. Ons komen ze hier vannacht in ieder geval niet weghalen!

We mogen onze auto halen

Na een heerlijke lange nacht zijn we vroeg opgestaan. Het was erg koud, maar een paar graden. Gauw een warme douche en toen het ontbijt. Tijdens het ontbijt ontmoetten we een Duits stel. Hun rondreis zat er net op en ze waren erg enthousiast. Ze hebben ons nog wat tips gegeven. Om 9 uur zijn we opgehaald en naar de autoverhuur gebracht. Ongeveer 3 uur later, na controle van de auto, uitleg, proefrit en de hele papierwinkel konden we eindelijk op pad. Onze eerste stop was de supermarkt. We moesten van alles kopen. Levensmiddelen, afwasspullen etc. In de auto zit een hele goede koelkast. Onze auto is een 4x4 Nissan met een grote bullbar ervoor. De bak erachter is het campergedeelte. Het dak kan omhoog en dan kun je staan en de uitgeklapte zijkant wordt een bed. De auto is van alles voorzien. Tafels, stoelen, grote metalen kist met keukengerei, gasstel en zelfs een spoelbak met stromend water (grote tank water aan boord) en de kraan kun je zelfs als douche gebruiken als je de kop door het raampje naar buiten trekt. Helemaal ingesteld op kamperen in de bush dus. Na de boodschappen zijn we het eerste gedeelte van de reis gaan rijden. Door oponthoud bij de verhuurder konden we onze eerste overnachting niet halen. We zijn maar direct doorgereden naar de plek waar we de volgende ochtend naar toe wilden gaan. Toen we er aankwamen wat het al bijna donker. Onderweg hebben we nog de zon onder zien gaan. Ongelofelijk hoeveel kleuren het land en de lucht hier dan krijgen. 's avonds voor het eerst zelf gekookt en toen maar vroeg naar bed. Het was zo koud, dat we zelfs bij het kampvuur niet warm konden worden.

Keetmanshoop

Na een koude nacht vroeg uit de veren. In Namibië is de lucht elke dag strak blauw. Dus als de zon eenmaal op is wordt het al snel weer lekker warm. Onze eerste camping ligt in het kokerbomenbos. Dit is een grote Aloëboom die hier af en toe in de woestijn groeit. Hier staan er echter een heleboel bij elkaar, dus vandaar de naam. We hebben hier ook nog een paar klipdassies gezien. Daarna naar Giant Playground. Dit is een grote vlakte met allemaal rotsen en stenen die gestapeld zijn. Het is puur natuur, maar het lijkt net of een grote reus met blokken gespeeld heeft. Hierna zijn we doorgereden naar Fish River Canyon. De laatste 140km was onze eerste gravelroad ervaring. Rijden is hier goed te doen. Zelfs op de gravel roads staan overal duidelijk borden. Regelmatig gaat de weg door een droge rivier. In eentje stond nog water en hier hebben we voor het eerst de 4x4 gebruikt. Fish River Canyon is leuk om te zien. Lijkt heel erg veel op de Grand Canyon in Amerika. De temperatuur is hier aangenamer. Eindelijk van ons kampvuur genoten.
 

Fish River Canyon

Op onze camping werden heel vroeg de prullenbakken geleegd. We vonden dit nogal ijverig, maar later bleek, dat ze dit deden vanwege de baviaan die hier ronddoolde. Een hele grote en tijdens het ontbijt liep hij gewoon over de camping. Hij bleef bij ons uit de buurt, maar toen we weg gingen kroop ie gelijk in onze bak op zoek naar restjes. Vandaag gaan we naar Aus. De reis hier naar toe was mooi. Bijna elk kwartier verandert het landschap van kleur (terra cotta, licht groen, geel, grijs enz) en vorm (heuvels, bergen, vlaktes). Naast het mooie landschap zie je verder niets. Om de 100km heb je dorpjes, maar die bestaan soms slechts uit 3 huizen. Het klinkt misschien saai, maar we vervelen ons niet. Het land is zo mooi. Voor het donker werd hebben we nog een wandeling gemaakt naar een mooi uitzichtspunt voor de zonsondergang. Hij viel tegen, we hebben mooiere gezien, maar we hebben het in ieder geval warm gekregen van het wandelen, want hier is het weer enorm koud. Een zak hout opgebrand en naar bed.

Luderitz

Na het ontbijt zijn we richting Luderitz gereden. Onderweg gestopt bij een plek waar Wilde Paarden zijn. Ze zijn er niet altijd, maar we hadden geluk er waren er wel honderd. Daarna hebben we Kolmanskop bezocht. Dit is een oud verlaten diamantstadje (hier in de buurt worden veel diamanten gedolven). De huizen waren verlaten en vol met zand. Was heel leuk om te zien. Vanavond slapen we nog een keertje in Aus en morgen rijden we richting de rode duinen. Vanaf morgen zullen we ook niet veel verharde wegen meer tegenkomen.

 

Aus

Bedankt voor alle berichtjes. Was leuk om te lezen. We zijn de datum een beetje kwijt dus die vermelden we maar niet meer. Vanaf ons laatste berichtje zijn we terug gereden naar Aus om hier voor een tweede maal te overnachten. Op de terugreis nog een keertje bij de wilde paarden langs geweest voor weer een mooie zonsondergang.

De volgende dag hadden we een lange reis voor de boeg. Op aanraden van de beheerder in Aus hebben we de weg door de woestijn genomen. Deze was erg mooi. Hij loopt lang en deels door het Namib Naukluft Park. Tegen lunchtijd hebben we gepicknickt bij Duwisib Castle. Dit is een oud Duits kasteel midden in de woestijn. Zag er van de buitenkant wel leuk uit, maar verder niet bijzonders. De bushcamper rijdt inderdaad wel wat anders dan de BMW. Voor Fabio zouden dit trouwens ideale wegen zijn. Geen mens op de weg om op te schelden. Het land is wel heel droog en stoffig, dus als er al iemand voorbij komt, dan wordt deze gevolgd door een enorme stofwolk, soms zie je even geen hand voor ogen. Aan het einde van de dag waren we in Sesriem waar we onze eerste boerewors op de bbq hebben gehad.

Sesriem/Sossusvlei

Deze dag was het vroeg opstaan,zodat we om half zes, toen de poort open ging direct het duingebied in konden om op tijd te zijn voor de zonsopkomst. Dit wil iedereen dus voor dag en dauw rijdt er een hele stoet auto's door de woestijn. Na 45km bereik je dune 45. De bekendste en meest toegankelijke duin. Deze hebben we beklommen en bovenop de zon zien opkomen. Om deze tijd zijn de duinen heel mooi rood. Hierna zijn we door gereden naar het einde (Sossusvlei). De laatste 5KM is alleen maar toegankelijk voor 4X4. De Duitsers die we de eerste dag tegen gekomen waren hadden hier vast gezeten en moesten zich uitgraven. Het heeft ons niet weerhouden en we hebben het er toch op gewaagd. Het was inderdaad diep en mul zand, maar volgens Markus in het spoor blijven en gas erop! Geen Probleem voor Markus.
Met de bushcamper hebben we alles bij ons, dus eerst even lekker ontbijten. Daarna een wandeling gemaakt naar Death Vlei. Slecht 3 km heen en terug maar door mul woestijnzand een hele opgave. De beloning is groot. Eenmaal boven kijk je uit op een grote witte vlakte met allemaal dode bomen. De wereld is hier net een sprookje. Strak blauwe lucht, rondom rode duinen, witte vlakte met zwart geblakerde dode boomstammen. Slechts een enkele boom/struik is nog groen. Omdat we niet noch een nacht in Sesriem konden slapen hebben we hierna een camping in de buurt opgezocht.

Naar Walvisbaai

Na een erg koude nacht zijn we gauw vertrokken. We hebben niet eens ontbeten. Dit hebben we pas 100km verderop in Solitaire gedaan. Solitaire is bekend omdat een Nederlander hier een tijdje gewoond heeft en er een boek over geschreven heeft. De eigenaar is bekend om zijn eigen gebakken brood en appelkruimeltaart. De taart hebben we meegenomen voor onderweg. We ontmoetten hier Duitsers die wisten te vertellen, dat het afgelopen nacht gevroren heeft. Het verschil tussen dag en nacht is erg groot. Overdag is het heerlijk warm en alleen maar zon, maar zo gauw als de zon weg is kan het heel koud worden. In walvisbaai hebben we direct een boottocht geboekt voor de volgende dag.  Het waaide in Walvisbaai zo hard, dat we een hotelkamer genomen hebben.
 

 

Walvisbaai

In de ochtend hebben we een boottocht gemaakt. Deze was erg bijzonder. Het was een klein bootje met ongeveer 9 mensen. We hebben veel dieren gezien. Enorme pelikanen die gewoon met de boot meevlogen en vis uit de hand van de gids aten. In deze omgeving leven enorm veel zeehonden (duizenden). 8 ervan zijn tam en komen regelmatig aan boord. Het is echt niet te geloven. Uit het niets springt er opeens een enorme zeehond aan boord. Alle zitplekken zijn bezet door de zeehond en de mensen moeten staan. Je kunt ze gewoon aanraken. Sommige zijn erg brutaal en willen helemaal niet meer van boord. Het kost meerdere pogingen om ze te lozen (gauw visje overboord gooien en gas geven). Verder hebben we 2 soorten dolfijnen gezien. Soms zwommen ze mee in de hekgolf van de boot. Echt geweldig. Onderweg nog en lunchstop op zee gehad. Heerlijke belegde broodjes, verse oesters (worden hier voor de kust gekweekt) en champagne. Volgens Markus erg lekker, aan mij niet besteedt.

Na de boottocht zijn we doorgereden naar Swakopmund. Hier hebben we in de middag 2 uur op een quad bike gereden. Dit is een motor op 4 vielen. We hebben  2 uur door de duinen gescheurd en geropt. Markus had een geschakelde 250cc uitvoering en Belinda een automaat 125cc. IK (Belinda) ben normaal niet zo'n held, maar dit was echt supergaaf. Flink achter Markus aan gescheurd. We hebben rollercoasters gereden. Dit is vol gas bij een hoge duin omhoog, langs de top van de duin de bocht om en dan weer naar beneden. In het begin heb je de neiging te schuiven, maar de truck is vol gas, dan hou je grip. 's Avonds heerlijk vis gegeten. Nu we verder naar het noorden gaan worden de nachten warmer. We hebben net boodschappen gedaan en gaan nu verder. De komende dagen zitten we weer afgelegen.
Onze eerste route zal nu over een zoutweg lopen.

De wereld wordt steeds meer verlaten

Na ons laatste internetbezoek zijn we vanuit Swakopmund naar Cape Cross gereden. Dit is het punt waar een Europeaan voor het eerst voet op Namibische bodem heeft gezet. Wij gingen echter voor de zeehondenkolonie die hier leeft. Het zijn er tienduizenden en je kunt ze tot wel 2 meter benaderen. Het eerste wat opvalt als je uit de auto stapt is de geur. Het stinkt er ontzettend. Net een varkensmesterij, maar dan nog wel 10x erger. Wat verder opvalt is het geluid. Het is een lawaai van jewelste. Het strand, de rotsen en de zee ervoor zien bijna zwart van de zeehonden, zoveel zijn het er. Er zijn volwassenen en veel jonkies. De volwassen loeien als koeien en de kleintjes mekkeren als lammeren. De jonkies roepen de hele tijd om hun moeder. Moeder roept natuurlijk terug, dus een enorme herrie.
Na Cape cross zijn we doorgereden naar Ugab Wilderness Camp. De geur van de zeehonden heeft ons al die tijd achtervolgd. De camping hier was de mooiste tot nu toe. Hij ligt echt helemaal in het wild in een droge rivierbedding. Er zaten ook geen hekken omheen, dus het wild kan vrij rondlopen. Naast het loslopend vee (koeien, geiten en ezels) hebben we ook woestijn olifanten op de camping gehad. We hebben ze niet gezien maar 's nachts wel gehoord. De volgende dag vonden we hun sporen, niet ver van onze camper. Nadat we Swakopmund verlaten hebben ziet de wereld er hier ook anders uit. De mensen zijn hier bijna allemaal zwart en de mooie huizen hebben plaats gemaakt voor bouwvallige krotjes. Ook het weer is hier anders. Overdag is het in plaats van gewoon lekker weer nu behoorlijk warm (30+). 's nacht daarentegen is het in plaats van koud nu aangenaam warm.

Brandberg

Na een rustig ontbijtje op deze prachtige plek zijn we naar Brandberg gereden om de rotstekeningen van de bosjesmannen te bekijken. Onze gids, Gwen een meisje van 21, was erg gezellig maar vreselijk vermoeiend. De wandeltocht duurde 1,5 uur en ze is geen minuut stil geweest. Onderweg naar onze volgende camping zijn we nog langs het versteend woud geweest. Dit viel ons wat tegen en in tegenstelling tot onze gids van vanochtend zei deze bijna niets. Dan toch maar liever Gwen. Het is hier trouwens heel gebruikelijk, dat je bij elke bezienswaardigheid een gids meekrijgt of je nu wilt of niet. De camping van vanavond hadden we uitgezocht omdat er een tam stokstaartje zou wonen. Helaas was die er niet meer (we hebben ze dus nog niet gevonden). Op de camping nog gezellig gekletst met 2 Nederlanders (het meisje woont hier en haar vriend was voor vakantie over). Verder hebben we nog 2x onze "slaapkamer" getoond. Je ziet hier nagenoeg geen bushcampers rondreizen en we komen regelmatig mensen tegen die nieuwsgierig zijn en even binnen willen kijken. De meeste kampeerders reizen met een auto met tent op het dak.

Opuwo

Eigenlijk wilden we nog een nacht in de buurt van de vorige camping blijven, maar op advies van de Nederlanders zijn we toch maar naar het Noorden gereisd. Eerst hebben we nog wat rotstekeningen gezien en zijn toen aan de lange reis begonnen. De omgeving verandert nu weer. De krotjes maken plaats voor hutjes van leem en klei. Dit is echt "zwart Afrika". Zonder uitzondering blijven de mensen vriendelijk. Vandaag hebben we ook onze tweede lifter meegenomen. Een oude meneer. Hij zat al een tijdje langs de weg. Voorin is eigenlijk maar plek voor twee dus was het flink inschikken. Toen bleek, dat hij ook nog een rugzak, wandelstok en dekbed bij zich had was het nog meer inschikken. Onderweg naar Opuwo zijn we het checkpoint voor dierziektes gepasseerd. Boven deze lijn staan nergens omheiningen meer en loopt alles vrij rond. Bijna elke 10 minuten komen we dan ook wel kuddes koeien of geiten tegen. Opletten met rijden dus, want ze steken zo de weg over. In Opuwo hebben we nog een keer boodschappen gedaan want nog verder naar het Noorden is er helemaal niets meer, geen winkels, benzinepompen, dokters etc.

Bij de Himba's

Vandaag is onze eindbestemming Epupa Falls, maar eerst hebben we nog een bezoek gebracht aan een Himba dorp. Deze mensen leven met bijna niets in kleine ronde hutjes van leem, mest, hout en riet. Wonderlijker is nog hoe ze eruit zien. De vrouwen mogen zich vanaf hun geboorte niet met water wassen. Ze smeren zich helemaal in met rode steenpoeder (okra) gemengd met vaseline. Ze ruiken ook heel eigenaardig. We hebben het dorp bezocht met een gids die de taal spreekt. Als dank voor hun gastvrijheid hadden we 10kg maïsmeel, suiker, thee, aspirine en snoepjes voor de kinderen meegenomen (op advies van de gids). We hebben onze ogen uitgekeken. De vrouwen lopen van boven bloot en om hun middel dragen ze een dierenvelletje. Zelfs in de supermarkt kom je ze zo tegen, echt heel apart. Markus heeft nog met wat spullen uit de EHBO kist van de auto een voetzooltje van een klein jongetje verzorgd. Hij was in het vuur gaan staan en de wond was helemaal ontstoken. Ze dragen geen schoenen, dus hij liep zo met zijn voetje door de rommel. Ze waren hier erg dankbaar voor. Het meest wonderlijk om te zien was misschien wel de wijze waarop ze zichzelf parfumeren. Ze doen wat kruiden en een stukje rokend hout in een potje en gaan er met de benen wijd boven staan (die doen alleen de vrouwen). We dachten eerst dat ze erin stonden te pissen. Daarna wilde de dame Markus wel meer naar haar hut..... ja, ja. Gelukkig heeft Markus het aanbod afgeslagen.
Daarna zijn we doorgereden naar Epupa Falls. Dit is een prachtige waterval helemaal in het Noorden. Zoals gezegd is hier niets, dus de tank en de koelkast maar goed vol. Elke campingplek is voorzien van een vuur- en braai(BBQ) plaats, meestal is er geen stroom. Hout kopen we bij de camping of langs de weg. We hadden uit Nederland geen zaklampen meegenomen, maar met behulp van lege flessen, lege blikjes en kaarsen hebben we twee windbestendige lampen gemaakt. We hebben nog geen octrooi aangevraagd, maar er zijn inmiddels al toeristen geweest die ons nageaapt hebben. Onderweg naar Epupa Falls probeerden Himba's ons nog van alles te verkopen of een lift te bietsen. De gedachte om een paar uur tegen een naakte, stinkende volgens Markus getectyleerde vrouw aangeplakt te zitten lokte ons niet echt aan. De natuur verandert ook weer, alles wordt groener.

Epupa Falls

Het is hier echt prachtig. Een oase in dit dorre droge land. Ik zal proberen te omschrijven hoe de omgeving eruit ziet. Voor onze camper stroomt de Kuene rivier en een paar meter naar links stort deze rivier zich in een aantal reusachtige watervallen de diepte in. Het gedonder van het water overstemt bijna alles. Het klinkt alsof het heel hard stormt. De overkant van de rivier is bergachtig; dit is Angola. Links, direct buiten de camping zitten vrouwen de was te doen in de rivier en Himba vrouwen zitten onder een boom. Geiten, koeien en ezels lopen overal vrij rond. Een van de vrouwen heeft ook onze was in de rivier gedaan. Dit is een manier voor haar om geld te verdienen. Rondom ons staan enorme palmbomen en bijna het enige, dat boven het geraas van het water uit komt, is het gekrijs van de vogels die in deze bomen zitten. Dit zijn Agapornissen (dwergpapegaaitjes). Ze zien eruit als Gijsje (groen met rood koppie en blauwe staart). Hier horen ze dus, veel beter, dan bij ons in een kooitje. Het is hier zo mooi, dat we er twee nachten gebleven zijn. We hebben er een heerlijke luierdag gehad. Markus heeft nog gevist en een paar grote vissen gevangen. Bij gebrek aan goed gereedschap bestond de hengel uit een stukje hout, draadje, haakje en stukje schuimrubber als dobber. Het aas was brood en later kaas. Kaas was het beste. Het leverde een grote voorn, brasem en meerval op.

Dit was weer een heel lang verhaal. We zijn inmiddels van Epupa terug in de bewoonde wereld. We gaan nu langzaam richting Etosha. Eerst nog naar een camping met Cheetah's en we willen nog ergens paardrijden. Na vandaag zullen we ook weer asfalt wegen krijgen, zal wel een verademing zijn na 2 weken. Tot nu toe gaat alles nog voorspoedig, nog geen lekke band gehad.

Outjo

We hebben nog wel niet zo lang geleden een berichtje achtergelaten, maar terwijl we zitten te wachten op onze lunch kunnen we internetten. Goed idee.

Gisteren hebben we behalve internet verder alleen maar gereisd. We waren het helemaal zat toen we eenmaal aankwamen. Op de camping troffen we 4 Oostenrijkers die al een paar dagen dezelfde route volgen als ons. We hebben de kampeerplek met ze gedeeld en gezellig samen gegeten en gedronken.
Bij de kampeerplek konden we cheeta's bekijken. Omdat we niet wilde wachten totdat de wilde cheeta's gevoerd worden (dit doen ze pas laat in de middag) mochten we van de beheerder de tamme cheeta's bezoeken. Ze hebben er drie (zijn als welpjes met de hand grootgebracht). Dit was achteraf veel leuker. We hebben ze geaaid en van heel dichtbij gefilmd. Er was ook een klein aapje dat steeds op onze schouders sprong. Het aapje plaagde de cheeta's, maar hij moest wel uitkijken, dat ze hem niet te pakken kregen, want dan eten ze hem op. Verder hebben we sinds gisteren niet zoveel gedaan.

We zitten nu in een Duitse bakkerij. Het water loopt je in de mond als je ziet wat er allemaal in de vitrine ligt.
Morgen gaan we 3 dagen naar het Etosha wildpark. Dit zal echt een van de hoogtepunten van de reis worden.

Op de boerderij

Hallo daar zijn we weer. De laatste keer waren we gebleven in Outjo bij de Duitse bakkerij. Vanaf hier zijn we naar een Farm (boerderij) gegaan waar we wilden gaan paardrijden. We hebben hier een hele leuke tijd gehad. Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door Charles, de eigenaar. Tijdens onze hele verblijf heeft hij ruimschoots tijd voor ons vrijgemaakt. Samen met Charles en zijn 3 honden in de laadbak (3 prachtige witte herders) zijn we naar zijn schietplek geweest. Hier heeft Markus geschoten met een aantal vuurwapens. Charles is oud militair en goed jager, dus hij kon alles goed uitleggen. Dit moest ook wel voor de veiligheid want de wapens waren allemaal geladen met echte kogels. Markus heeft geschoten met een 9mm handpistool, 5mm kleinkaliber en een zwaar kaliber (Karabijn). De Karabijn wordt in het echt gebruikt voor de jacht en is gecamoufleerd met een kuduhuid. Wij hebben slechts op blikjes geschoten hoor!
Na het schieten zijn we nog met Charles en zijn moeder meegegaan op hun ronde over het veld. Ze controleren de waterplekken en brengen voer voor de kudu's. Tijdens de rit heeft Charles ons veel verteld over het leven in Namibië (soms best wel een hard bestaan). De dagelijkse controle is nodig want zijn dieren lijden veel onder roofdieren en stropers. Omdat Markus tijdens het schieten de weddenschap om de laatste 2 kogels verloren had en we hem dus een biertje verschuldigd waren zijn we na ons avondeten naar hun huis gegaan en hebben we nog gezellig met Charles en zijn vrouw gekletst en wat gedronken. Kort voor dat we weg wilden vertelde hij over slangen op zijn terrein en liet hij ons een pas gedode pofadder en de huid van een enorme python (4 meter lang) zien. Brrrr.... en wij moesten nog met ons minizaklampje door het donker terug naar onze camper. Op Charles zijn terrein hebben we voor het eerst stokstaartjes gezien. Het was meer in een flits en we hebben ze helaas niet kunnen fotograferen, maar we hebben ze gevonden!

De volgende dag kwam Charles ons al vroeg halen. Na een broodje met ons gegeten te hebben zijn we gaan paardrijden. Charles was in het leger vroeger rij-instructeur en nu traint en fokt hij zijn eigen paarden. Het zijn hele mooie paarden. Hij neemt paardrijden ook erg serieus en heeft Markus zelfs eerst een intensieve rijles gegeven. Daarna zijn we met z'n 3-en door het veld gaan rijden. Na een uurtje hebben we thee en zelfgemaakte limonade bij zijn moeder gedronken en daarna hebben we nog een uurtje gereden. Het waren mooie ritten door de bush. Wel pittig, we hadden drie dagen later nog spierpijn. Het verblijf op de farm was een leuke ervaring. We voelden ons voor het eerst geen toeristen maar welkome gasten. Bovendien was het een unieke gelegenheid om het leven op de boerderij in Namibië van dichtbij mee te maken. Tegen de middag zijn we vertrokken richting Etosha.

Etosha

Etosha is het overbekende wildreservaat in het noorden van Namibië. We zijn hier 3 nachten gebleven. 

Overdag deden we game drives. Hierbij rijd je met je auto (je mag er niet uit) door het park op zoek naar wild. We hebben echt heel veel dieren gezien, veel meer dan in Zuid Afrika. In de avond was het genieten van de verlichte waterplaatsen. Dit zijn waterplaatsen die vlakbij een kamp liggen en na zonsondergangverlicht zijn. In het kamp staan bankjes die hierop uitkijken. Dit is echt een geweldig. Het is aardedonker en je zit op een bankje en voor je ligt een verlichte waterplaats waar allemaal wilde dieren komen drinken. Het is heel onwerkelijk. Net alsof je naar een toneelvoorstelling kijkt. Het decor blijft hetzelfde maar er komen elke keer andere toneelspelers (of een soort Animal planet, maar dan echt).

Op onze laatste dag zijn we vroeg opgestaan om direct na zonsopkomst nog een laatste game drive te kunnen doen. Daarna hebben we lekker ontbeten, alles weer ingepakt en zijn we richting Waterberg gereden. Onderweg hebben we nog een meteoriet bekeken. Lijkt net een grote steen, maar is een klomp metaal, heel raar.
 

Waterberg

Waterberg is een grote berg met een plateau erbovenop waar heel veel wilde dieren leven. De omgeving

hier is heel mooi, weer volop bush. De camping hier had ook een mooi zwembed. We hebben hier een mooie wandel/klauter tocht naar het plateau gemaakt en lekker bij het zwembad gehangen. Onderweg naar het plateau hebben we apen gezien en gehoord. Er was ook nog een heel leuk klipdassie die behoorlijk dichtbij kwam. In dit gebied zitten veel bavianen. Op de camping wordt je er dan ook voor gewaarschuwd alles dicht te houden en geen etenswaren te laten slingeren. Inmiddels hebben we ervaren waarom.
Terwijl we op een ochtend zitten te eten komt er een grote baviaan de camping op en springt zo in de auto van andere kampeerders. Markus heeft hem eruit gejaagd. Helaas waren we nog niet van hem af, want even later komt hij terug en loopt naar onze auto. Ook wij hadden de deuren open, dus een van ons staat op om ze dicht te doen. Waarschijnlijk wilde hij ons om de tuin leiden want terwijl wij dus eventjes niet opletten grist hij zo het brood van onze tafel. Markus stond er nog geen meter vanaf. Met recht een brutale aap dus.

Naar Windhoek

Vandaag beginnen we aan onze laatste etappe, terug naar Windhoek. Na een ontbijtje van de leftovers (crackers en cornflakes, want ons brood was tenslotte gejat), zijn we eerst naar Okahandja gereden. Hier kun je mooie souvenirs kopen. Inmiddels zijn we in Windhoek. Onze laatste nacht slapen we weer in de bed and breakfast van de autoverhuurder. Heerlijk weer een schone ruime kamer met eigen douche zonder zand.

Morgen gaan we de auto inleveren en stappen we weer op het vliegtuig. We hopen jullie snel weer te zien.