Select another language

China 2004

Klaar voor de reis
De vaccinaties zijn gehaald en de rugzakken ingepakt; de reis gaat bijna beginnen. 

Peking - Veilig aangekomen
Allereerst willen we laten weten, dat alles goed met ons is; we zijn goed aangekomen. Peking is een hele leuke stad, maar wel vreselijk druk. Vanochtend hebben we een bezienswaardigheid (bezichtiging van Mao) overgeslagen want er stond een rij voor van wel duizenden mensen. In tegenstelling tot de berichten op CNN hebben we geen regen noch bewolking. Het is snikheet, de paraplu is nu parasol. Dit is hier overigens heel gebruikelijk, veel Chinezen lopen met een paraplu tegen de zon, wat een heel grappig gezicht is.

Vanochtend hebben we de verboden stad gezien. Dit is letterlijk een stad binnen de stad met een grote muur er omheen. De gebouwen zijn mooi en het is best indrukwekkend om er doorheen te lopen. Helaas wel weer vreselijk druk. Alle Chinese schoolkinderen hebben twee maand vakantie en dat is te merken ook. De stad is net een grote mierenhoop. 

Alhoewel we nog niet zo lang in China zijn hebben we al wel ontdekt, dat communicatie hier enig improvisatie talent vergt. De Chinese taal is vreselijk moeilijk en wij vinden het verbazend, dat mensen het überhaupt kunnen leren. Voor ons dus slechts handen en voeten. De Chinezen willen je graag helpen dus dit gaat soms best wel goed. Een taxi aanhouden is dan ook geen enkel probleem en met een kaart in het Chinees komt je dan ook een heel eind. Toch lukt dit niet altijd. Sommige Chinezen kunnen namelijk niet lezen en dan kom je met een kaart in het Chinees dus ook niet veel verder. In zo'n geval stappen we maar gewoon uit en zoeken we een andere taxi. Wat ook wel grappig is, is het idee, dat soms wij de attractie zijn. Er komen dan zo ineens Chinezen naar je toe die met je op de foto willen. Lang, blond en blauwe ogen is hier erg bijzonder. Voor Chinezen bestaan er dus geen domme blondjes!!!
Ons hotel zit in een hutong. Dit is een oude Chinese wijk met kleine huisjes en smalle straatjes waar je nog de echte Chinese stadssfeer proeft. Helaas moeten veel hutongs plaats maken voor nieuwbouw zeker nu met de Olympische Spelen van 2008 in aantocht. 

Gisteren toen we aankwamen zijn we direct wat van de stad gaan bekijken. Omdat ons hotel vlakbij het Plein van de Hemelse Vrede ligt, was dit onze eerste bestemming. Hier troffen we twee Chinezen, een studente Engels en haar oom, die docent moderne geschiedenis is. We hebben een gezellig praatje met ze gemaakt en later hebben ze ons wat van de oude stad laten zien. Samen hebben we ook nog een traditionele theeceremonie meegemaakt. Als je ze mag geloven gezond voor lijf en leden. We hebben ons laten overhalen tot de ginseng thee. We zullen hem thuis laten proeven (de thee was best lekker). Voor morgen willen proberen een tour naar de Chinese Muur te boeken.

De Chinese Muur

Inmiddels hebben we ons uitstapje naar de muur al weer achter de rug. We hebben op een niet al te toeristische plek een prachtige maar vreselijk vermoeiende wandeling over de muur gemaakt. De tocht was slechts 10km, maar door de hitte en het hoogteverschil behoorlijk pittig. We hebben in totaal ongeveer 5 uur gelopen. Eigenlijk was het meer traplopen want de muur bestaat voor een groot deel uit traptreden. Aan het einde van de wandeling hebben we nog geabseild aan een kabelbaan. De andere optie was teruglopen naar het dorp, maar naar 5 uur waren we het lopen wel zat. Terug in Peking hebben we nog een tweede poging gedaan om Mao te bezichtigen. Helaas stond er ook vandaag weer een rij van een paar duizend mensen voor het Mausoleum. Mao laten we dus maar aan ons voorbij gaan. 
 

Xian

Sinds gisteren zijn we in Xian. De reis met de trein hier naartoe was een hele belevenis. Het was een slaaptrein en we hebben al met al nog redelijk goed geslapen. We deelden de coupe met twee Chinese jongens; Het waren broers en ze spraken een beetje Engels dus we hebben ook nog wat kunnen kletsen. De hele treinreis heeft het trouwens geregend en ook gisteren heeft het hier de hele dag geregend. We hebben daar gelukkig niet veel hinder van gehad want we hebben het terra cotta leger bezocht en dat was overdekt. Dit was echt ontzettend mooi om te zien. Duizenden soldaten van klei en allemaal uniek. 

China is een heel plezierig land en de Chinezen blijven ons verbazen. Gisteren, voor een ritje met de bus, moesten we 2 yuan (20 eurocent) betalen. Dit geld moet je betalen door het in een bak met een gleuf te gooien die voorin de bus vlakbij de chauffeur staat of hangt. Je moet dus gepast betalen, want bij de chauffeur kun je niet wisselen. Omdat we niet genoeg kleingeld hadden en het voor onze begrippen toch al spotgoedkoop was hebben we maar ons kleinste biljet (briefje van 5 yuan in de bak gestopt). De buschauffeur was enorm verbaasd en wilde dit beslist niet hebben. Helaas hadden we niet veel keus, dus toch maar gedaan en dus 30 cent teveel betaald. Althans dat dachten we. De buschauffeur wat het daar echter niet mee eens en toen even later nieuwe reizigers instapten vroeg ze het geld aan haar te geven in plaats van het in de bak te gooien. Ze telde 3 yuan uit en duwde het ons ongevraagd in de handen. We stonden helemaal verbaasd te kijken. Dit zou in Nederland ondenkbaar zijn. De mensen zijn hier erg eerlijk.

Ons bezoek aan Xian zit er inmiddels alweer op en onze volgende bestemming wordt Chengdu waar we onder andere de panda's willen gaan bekijken. Net als voor de rit naar Xian willen we het liefst met de nachttrein. Of dit gaat lukken weten we nog niet. Het bemachtigen van treinkaartjes is een hele strijd. Er rijden in het land heel veel treinen, maar ze zitten ook altijd helemaal vol en we hebben het vermoeden, dat wanneer ze moeten kiezen, ze de kaartjes liever aan landgenoten verkopen, dan aan toeristen. Net als in Peking zitten we op het moment dus te wachten op en verlossend antwoord over onze kaartjes. 
 

Chengdu

Na twee enorm grote steden hadden we een wat kleinere stad verwacht, maar niet is minder waar. Ook Chengdu is weer een metropool (11 mln. inwoners). Chengdu ligt is de provincie Sichuan. Dit is een van de weinige plaatsen in China waar de panda nog in het wild voorkomt. Als toerist mag je ze in het wild niet bezoeken, maar je kunt wel naar het fok- en onderzoekscentrum. Natuurlijk zijn we hier geweest en het was indrukwekkend. We hebben volwassen panda's maar ook baby's gezien. Dit zijn zulke mooie beesten!!

Omdat het ons niet gelukt is een treinkaartje naar Chengdu te krijgen zijn we hier naar toe gevlogen, was ook wel relaxed. Vanavond gaan we wel weer met de trein. Onze volgende stop zal Lijiang zijn. Dit is een dorpje op de grens met Tibet aan de voet van de Himalaya. Maar eerst moeten we daarvoor zo'n 12 uur met de slaaptrein en dan nog 3 uur met de bus. Tot aan die tijd gaan we nog even lummelen in een theehuis. Dit is typisch Chinees. Dit zijn huizen waar je alle soorten thee kunt drinken en wat snacks kunt eten (Chinese snacks, dus geen kroketten etc). Het is een gewoonte hier in China om daar gewoon geruime tijd te hangen. Je kunt er zoveel thee drinken als je wilt en ze blijven onbeperkt bijschenken.

Voor ons, blijft het eten hier in China een hele belevenis. Allereerst krijg je hier nergens bestek en moeten we het dus met stokjes doen. Hierin krijgen we inmiddels steeds meer handigheid. Daarnaast is ook het uitzoeken van een restaurantje elke dag weer een hele uitdaging. Zo moeten de restaurantjes er bijvoorbeeld niet te ranzig uitzien want we willen natuurlijk niet ziek worden, anderzijds mogen ze er echter ook niet te chique en exclusief uitzien, want dan komt de hele dierentuin voorbij op de menukaart (wij kunnen inmiddels wel bevestigen, dat Chinezen inderdaad echt alles eten). Heb je eenmaal een geschikte plek om te eten gevonden, dan is het eten een feest want het eten is hier wel erg lekker en bovendien goedkoop, we eten regelmatig voor zo'n 5 euro (met 2 pers.).


Lijiang

Terwijl we beginnen weer een verhaaltje te schrijven zit Markus gezellig te praten met een Chinees die naast ons zit. Hij heeft er ook al thee van gekregen waar volgens de man veel proteïne in zit. Als we hem moeten geloven wordt Markus inmiddels zeker 10 jaar ouder. Deze meneer is bovendien bezig om ons te helpen foto's te verkleinen zodat we ze op de site kunnen zetten. Dit is ons zelf nog niet gelukt want alle programma's daarvoor zijn in het Chinees.

We zijn nu in Lijiang. Dit is een dorpje hoog in de bergen (boven 3000m). Het is hier dan ook best koud (zo'n 18 graden en het regent voordurend). Dit mag de pret niet drukken want dit dorpje is het mooiste dorpje dat we ooit gezien hebben. Het is een heel oud Chinees stadje dat nog helemaal is zoals het vroeger was (je waant je hier in een andere tijd; een paar honderd jaar terug). Door de regen kunnen we helaas niet de bergen rondom ons zien want die liggen in de wolken nu. Dat is best jammer want op de kaarten hebben we gezien dat de toppen besneeuwd moeten zijn. Morgen hebben we hier nog 1 dag misschien hebben we dan meer geluk.

De reis naar Lijiang was lang, vermoeiend maar ook wel bijzonder. We hebben eerst met de slaaptrein 16 uur gereisd. Onze slaapcoupe hebben we gedeeld met 6 mensen (2 gezinnen). In de trein waren wij bijna een attractie. Voordurend kwamen er Chinese mensen naar ons toe voor een praatje. Toen we aankwamen hadden we een bus nodig, maar we wisten niet welke. We hebben een paar keer de naam genoemd van onze bestemming en opeens werden we een bus ingedrukt. We konden niets anders dan erop vertrouwen dat het de goede bus was. Gelukkig was dit ook zo. Dus bus ging naar het busstation en vandaar hebben we een bus naar Lijiang genomen.

De busreis naar Lijiang duurde 8 uur. Er zat slechts 1 Europeaan in de bus en de rest waren Chinezen. We hadden al gehoord, dat ze er soms hele vieze gewoonten op na houden, maar we hadden er nog niet zoveel van gemerkt. Tot deze busreis in ieder geval. Voor ons zat een meisje appels te schillen en alles werd op de grond gegooid, ook de klokhuizen nadat ze de appels opgepeuzeld had. De man naast ons had een zakje met kippenpootjes. Hij zat er heerlijk van te smullen en de botjes spuugde hij gewoon op de grond. Voor ons zat een man die misselijk was geworden van het geslinger door de bergen en hing gewoon uit het raam te kotsen. Daarbovenop kwam nog het gerochel en gespuug. Hier maakte de hele bus zich schuldig aan. Eerst hoor je een flinke rochel en een paar tellen later valt er een lekkere drillerige gelei voor je voeten. Dit alles lag in het middenpad van de bus.

Op het busstation hebben we ook voor het eerst een openbaar toilet bezocht. Dit is niet meer dan een geul waar een straaltje water doorheen stroomt. Iedereen zit in dezelfde geul te schijten. Bovendien heb je tijdens het toiletbezoek geen privacy. Er zitten wel wat schotten in de ruimte zodat je de persoon op het "toilet naast je" niet kunt zien, maar van deuren hebben ze nog nooit gehoord. Bovendien zijn de Chinezen niet zo beleefd, dat ze bij de deur wachten. Nee, ze gaan gewoon voor je neus staat totdat je klaar bent. Ach, alles went. 

Dali

Inmiddels zijn we alweer 2 dagen in Dali. Ook dit dorpje ligt in de bergen, maar wel ruim 1000 meter lager dan Lijiang. We hebben hier dan ook weer lekker warm weer en geen regen. Dali ligt aan een heel groot meer en ook dit dorp ligt op een hoogvlakte. Alhoewel het niet zo mooi is als Lijiang zijn ook hier weer van die mooie Chinese straatjes. Net als overal in China is hier een hoop rommel te koop. De Chinezen houden van dingen die wij in Nederland echt prul zouden noemen, maar het blijft leuk om in deze wirwar van straatjes te snuisteren. Markus en ik hebben allebei ook een koopje gedaan. Er zijn hier in de bergen winkels die trekking spullen verkopen van allerlei dure merken. Althans in Nederland zijn dit dure merken, hier valt het wel mee. We hebben beide een fleecejasje gekocht. Ook hebben we hele gezonde thee (pu-ehr thee) gekocht. Zelfs voor de Chinezen is deze thee heel speciaal. Dit is de thee die Markus laatst al van een Chinees heeft gehad en waar je volgens de Chinezen minstens 10 jaar ouder van wordt.

Voordat we naar Dali vertrokken hebben we de laatste dag in Lijiang nog een mountainbike gehuurd. Hiermee zijn we naar een ander dorpje gefietst. Toen we in dit dorpje wat aan het rondkijken waren kwam er opeens een man uit de struiken die zich voorstelde als Dr. Ho. Dr. Ho is echt zo'n oude Chinese man met een witte baard. Hij riep ons binnen en we kregen direct een kopje gezonde thee. Dr. Ho liet ons ook een heleboel brieven en krantenartikelen lezen waaruit we konden opmaken dat deze dokter niet alleen in China maar ook in de rest van de wereld beroemd moet zijn. Hij probeert mensen te genezen met behulp van kruiden afkomstig uit de bergen. Veel van deze kruiden verbouwd hij in zijn eigen tuin. Hij leeft zonder luxe en probeert iedereen die hij kan te helpen. Hij helpt iedereen en als je geen geld hebt doet hij het gratis. Kun je wel betalen dan laat hij het nog aan jezelf over hoeveel je wilt betalen, hij noemt nooit een bedrag. Met zijn kruidengeneeskunde heeft hij al lezingen gegeven over de gehele wereld, ook in Nederland. Hij spreekt goed Engels en Duits. Hij liet ons brieven zien van hele gerenommeerde ziekenhuizen uit de VS. In hoeverre het allemaal waar is weten we echter niet. Mam, we hebben hem ook van jou kwaaltjes verteld en hebben van alles voor je meegekregen.

Vanavond vertrekken we weer uit Dali. Met de slaaptrein reizen we naar Kunming. Daar willen we het stenen woud bekijken en de volgende dag zullen we met het vliegtuig doorreizen naar Guilin. We wilden van Kunming naar Guilin eerst met de trein reizen, maar dat duurt 30 uur en dat wordt ons toch een beetje te gortig.

Yangshou

Van Dali zijn we voor de laatste keer met de slaaptrein gegaan. We hebben in de trein veel plezier gehad met 6 leipe Italianen. Inmiddels zijn we ze al op meerdere plaatsen tegengekomen want ze zijn net als wij ook op weg naar Hongkong en reizen via dezelfde route. In Kunming zijn we maar 1 nachtje gebleven. We hebben nog wel de tijd gehad om het stenen woud te bekijken. Dit is een soort woud waar allemaal rotspunten meters omhoog steken. We hebben het woud bekeken samen met 2 Chinezen die we in de trein troffen. We hebben een leuke dag gehad.

Na Kunming zijn we doorgevlogen naar Guilin. Omdat we pas 's avonds aankwamen hebben we niet veel van de stad kunnen zien, maar vergeleken met de andere steden zag het er behoorlijk modern uit. Een en al  neonverlichting. Je merkt duidelijk, dat deze kant van China een stuk rijker is (helaas ook duurder).
Alhoewel er best wat te zien was in Guilin hebben wij besloten niet te blijven, maar direct door te reizen naar Yangshou. Hier zijn we nu.

De reis van Guilin naar Yangshou was heel gaaf. We zijn met een boot over de Li-rivier hiernaar toe gevaren. Vanaf de rivier heb je een geweldig uitzicht op het bekende kartsgebergte van China. Het landschap ziet eruit alsof het allemaal kamelenbulten zijn (wel duizenden).
Vanmiddag hebben we gefietst. Het is hier de oogsttijd van de rijst. Ook leuk om te zien is hoe men hier het land ploegt met een waterbuffel. Halverwege onze fietstocht hebben we een bamboevlot genomen om weer richting Yangshou te gaan. Het vlot is een langwerpig geheel van lange bamboestengels naast elkaar. Na een tijdje varen begon de lucht opeens behoorlijk grijs te worden en uiteindelijk belandden we in een enorme onweersbui.

Morgen hebben we nog een luie dag in Yangshou en dan nemen we de slaapbus en aansluitend de boot (we hopen op de hovercraft) naar Hong Kong. Helaas is dit onze laatste stop en moeten we daarna weer terug naar huis. Als het ons lukt zullen we in Hong Kong ons laatste berichtje achterlaten.

Hong Kong

Zoals gezegd komt hier het laatste berichtje van onze reis. We zijn nu in Hong Kong. Vergeleken met de rest van China is dit een hele andere wereld. Het is veel rijker, alles is dan ook veel duurder, luxer, schoner etc. De mensen zijn hier wel minder vriendelijk. Je merkt duidelijk dat het hier in deze stad weer allemaal om geld draait.

Desondanks is het leuk om Hong Kong een keertje gezien te hebben. Het is wel heel warm en erg druk. De uitzichten naar alle grote gebouwen hier zijn indrukwekkend. Vanaf een hoog uitkijkpunt hebben we dit ook 's avonds gezien als de hele stad verlicht is. 

Dat was een geweldig uitzicht.

Over een paar uur vertrekt ons vliegtuig en voor we het weten zijn we weer in Nederland.