Persoonlijk

Onze banen

De meeste gestelde vraag, wanneer wij over onze reisplannen vertellen is: "...,maar wat doe je dan met je baan". Om maar gelijk de vraag te beantwoorden; onze banen zullen we opzeggen. Natuurlijk hebben we nog even overwogen om bij onze werkgevers onbetaald verlof aan te vragen, maar uiteindelijk hebben we besloten dit niet te doen. We willen namelijk niet alleen een behoorlijke tijd wegblijven, we hebben bovendien geen idee wanneer we terug zullen komen en onder deze omstandigheden vinden wij niet, dat we een werkgever om onbetaald verlof kunnen vragen. Bovendien vinden wij deze open planning juist een van de prettige aspecten van de reis en we willen ons hierin dan ook niet beperken door nu al direct weer verplichtingen voor de toekomst aan te gaan. Dit alles neemt echter niet weg, dat mocht het ons worden aangeboden we zeker geen nee zullen zeggen.

Werken onderweg

De vraag die er dan meestal direct achteraan gesteld wordt is: “gaan jullie onderweg dan nog werken?”.  Ons antwoord hierop is kort maar krachtig: NEE.  Onderweg willen we niet werken. We willen gewoon een tijdje lekker genieten; van elkaar, van het reizen en van alle mooie landen waar we doorheen reizen. Geen verplichtingen, gewoon doen waar we zin in hebben. Komt er toevallig werk op ons pad, dat we heel leuk zouden vinden, bijvoorbeeld ergens helpen voor een goed doel of in een wildpark, dan zullen we die kans niet laten lopen, maar dat mag dan ook vrijwilligerswerk zijn. Tijdens onze reis willen we in ieder niet “moeten” werken voor geld.  We gaan leven van het budget dat we voor de reis bijeen gesprokkeld hebben en als het op is komen we terug. Op basis van onze eigen reiservaringen en die van andere overlanders, schatten we hier maximaal 2 jaar van te kunnen reizen.

Onze dieren

Een andere vraag die ons vaak gesteld wordt, en dan met name door vrienden en familie die ons goed kennen is: "....,wat doen jullie dan met jullie dieren".

We hebben in- en om het huis een aantal dieren en iedereen die ons kent, weet dat we erg aan ze gehecht zijn. Het vinden van een goed tijdelijk huis voor al onze dieren was dan ook een voorwaarde om te kunnen vertrekken. Gelukkig hebben ze allemaal goed plekje gevonden en we zijn iedereen dankbaar die ons hierbij geholpen heeft. Ons paard zal bij Jan en Laura, die een straat verderop wonen, logeren. Hier zal hij samen met Maartje, hun eigen pony, een weitje delen waar hij niet alleen gezelschap maar ook nog een stal tot zijn beschikking heeft om te schuilen voor zon en regen. Alhoewel hij het hier erg naar zijn zin zal hebben was het best raar om hem hier zomaar achter te laten. Silver, ons paard is erg gehecht aan Belinda en bovendien al erg oud. We beseffen ons heel goed, dat hij misschien niet meer leeft als we terug komen en dat maakte het afscheid niet makkelijker. Gelukkig wonen de ouders van Belinda in de buurt en zullen ze geregeld een keertje langs het weitje rijden om te kijken hoe het met hem gaat. Ook onze geitjes mochten in eerste instantie bij Jan en Laura logeren.  Dit zou een hele mooie oplossing geweest zijn waarbij we ons paard en de geitjes ook niet hoefden te scheidden. Helaas was Maartje, hun eigen pony, niet echt gesteld op gezelschap van een paar vreemde geiten en dus moesten we iets anders verzinnen. Omdat Gre en Peter ook al hadden aangeboden voor onze geiten te zorgen hebben we ze een weekje later naar Drenthe gebracht. Ook dit zou een heel goed adres voor ze geweest zijn, maar helaas ook hier waren de huidige bewoners van het geitenweitje niet echt gecharmeerd van Sjoerd en Heidi. Na twee dagen vasten en blauwbekken in de regen hebben we ze daarom maar gauw weer opgehaald. Gelukkig hadden we nog een mogelijkheid achter de hand. Onze huurders hadden namelijk aangeboden voor ze te willen zorgen, als we nergens een geschikt plekje voor ze konden vinden. We zijn enorm blij met dit aanbod en uiteindelijk blijven onze geitjes dus gewoon "thuis" waar ze voor geitenbegrippen een koninklijk domein tot hun beschikking hebben. Ons laatste huisdier waarvoor we oppas zochten was onze poes. Eind 2005, ruim een maand nadat we besloten hadden op reis te gaan, vonden we onze poes op het terras in de tuinkachel. Ze was uitgehongerd en behoorlijk gehavend. Met onze plannen in het verschiet, zaten we niet echt op nog een huisdier te wachten, maar toen bleek, dat ze helemaal van niemand was, konden we het niet over ons hart verkrijgen haar naar het asiel te brengen. Het verbaast ons nog dagelijks hoe ze ooit op straat beland is; we hebben zelden zo'n lief poesje gezien. Door alle ontberingen is ze erg bang geworden en gaat ze niet graag naar buiten. Ze is erg eenkennig en blijft het liefst dicht bij ons in de buurt. Al met al best wel een zorgenpoesje dus. Gelukkig hebben we ook voor haar een heel goed huis gevonden waar ze liefdevol opgevangen zal worden.